Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΙ  ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ

Το ελληνική κεντροαριστερά παρουσιάζει τα συμπτώματα κρίσης που εμφανίζει η πλειονότητα των κεντροαριστερών ευρωπαϊκών κομμάτων. Κρίση που επηρεάζει και επηρεάζεται από τις σύγχρονες πολιτικοκοινωνικές συνθήκες.

Τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από μια ολοένα εξελισσόμενη συντηρητική στροφή των ευρωπαϊκών κοινωνιών που εκφράζεται σε επίπεδο αρχών, αξιών και προτύπων. Ιδιαίτερα, σε ότι αφορά το ΠΑΣΟΚ η μακρά κυβερνητική του παραμονή, η παθογένεια που ανέδειξε και η ήττα που προκάλεσε θα ήταν σε κάθε άλλη περίπτωση οριακή για τη πολιτική του συνέχεια.

Όμως αυτό έχει αποδείξει επανειλημμένως ότι διαθέτει ισχυρές ρίζες στο λαό, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη προσπάθεια μας να αλλάξουμε. Αυτό το ενδιαφέρον και η εμπιστοσύνη των πολιτών καλώς μας γεμίζει αυτοπεποίθηση, κάκιστα όμως θα μπορούσε από ορισμένους να θεωρηθεί ως περαιτέρω παράτασης της βαρηκοΐας και αλαζονείας μας.

Οι πολίτες δεν προσβλέπουν σε μια ψευδεπίγραφη ικανοποίηση του λαϊκού αισθήματος με ημίμετρα και επιδερμικές επεμβάσεις αλλά στον ριζοσπαστισμό μας. Αυτό όμως είναι προς απόδειξη στο επικείμενο συνέδριο αλλά και μετά.

Το λαϊκό αυτό  αίτημα αφορά πρόσωπα, απόψεις, πρακτικές και νοοτροπίες. Η χορηγηθείσα πίστωση χρόνου οφείλεται κυρίως στη πειστικότητα του λόγου του προέδρου και στη γνησιότητα που εκπέμπει γενικά η εικόνα του.

Όμως, αυτό δεν αρκεί. Αν η εικόνα του υπολοίπου ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να αντιφάσκει, αρκετές φορές μάλιστα κραυγαλέα το απόθεμα εμπιστοσύνης θα εξαντληθεί, αργά ή γρήγορα.Γι' αυτό τώρα είναι η ώρα να εκδηλωθούν πρωτοβουλίες προκειμένου να κινηθούμε γρηγορότερα, αποφασιστικότερα και αποτελεσματικότερα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Στο επίπεδο των ιδεών δεν υπάρχει κανένα περιθώριο συμβιβασμού. Δεν ισχύει βέβαια το ίδιο σε επίπεδο προσώπων. 

Υπάρχει εξ άλλου το ιστορικό παράδειγμα των στελεχών της Ένωσης Κέντρου που ακολούθησαν τον ιδρυτή, εγκαταλείποντας όμως την ιδεολογικοπολιτική τους εξάρτηση, εξελισσόμενοι μάλιστα πολλοί από αυτούς σε κορυφαία στελέχη του σοσιαλιστικού κινήματος.Είναι φανερό ότι η πολιτική στις μέρες μας έχει χάσει τη λάμψη της,  στερούμενη συναρπαστικών ιδεών και οραμάτων.

Με άλλα λόγια λείπει συχνά το κοινωνικό όραμα που θα διεγείρει τη προσοχή του λαού στις νέες συνθήκες αυξημένης πληροφόρησης και γνώσης. Αναζητούμε τη μορφή του όχι κοντά στην ανατρεπτική ουτοπία  άλλων εποχών αλλά σε κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο με πολλά « γιατί, πώς, ποιοι, με ποιους, για ποιους και πότε».         

Γίνεται συχνά λόγος για δυναμικότερη αντιπολίτευση που συχνά υποκρύπτει προτροπή σε ένα ανέξοδο λαϊκισμό, ο οποίος θα  καταμετρά τα διαχειριστικά σφάλματα και κόστη του αντιπάλου, προσδοκώντας να τον πληρώσει με το ίδιο νόμισμα.

Επειδή όμως δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε τα , ομολογουμένως πολλά, λάθη του αντιπάλου είναι καλύτερα να εκμεταλλευτούμε τον καιρό ώστε με τις αναγκαίες τομές , να εκπέμψουμε ένα σαφές ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα, να διαμορφώσουμε μια ανανεωμένη και αξιόπιστη εικόνα και να διατυπώσουμε τελικά μια ριζοσπαστική, μεταρρυθμιστική πολιτική πρόταση. 

Σε αυτούς τους στίβους περιμένουν οι πολίτες να διακριθούμε και όχι σε κραυγαλέες μάχες οπισθοφυλακών.

Πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό ότι η νέα προοδευτική, εναλλακτική πρόταση εξουσίας, η διαμόρφωση των όρων πολιτικής υπεροχής και πρωτοπορίας ξανά, δεν μπορεί να αποτελεί αποκλειστικά εσωτερική υπόθεση του ΠΑΣΟΚ.

Το «νέο» που πρέπει να εκφράσει η σύγχρονη ελληνική κεντροαριστερά δεν  μπορεί να είναι προϊόν μονογονίας αλλά πρέπει να είναι το αποτέλεσμα  της κυοφορίας ενός αξιόπιστου, υγιούς και δημιουργικού διαλόγου με όλους τους φορείς της ευρύτερης κεντροαριστεράς στη χώρα μας, χωρίς προϋποθέσεις και προαπαιτούμενα, σύνδρομα ηγεμονισμού αλλά και συμπλέγματα μικρομεγαλισμού.

Η ώρα για τη συγκρότηση ενός ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου που θα εμπνεύσει στους πολίτες ελπίδα και αισιοδοξία για το μέλλον  είναι τώρα!