Η παγκόσμια οικονομική κρίση επηρεάζει καθοριστικά την Ευρωπαϊκή οικονομία και επομένως τις Ευρωπαϊκές εξελίξεις. Οι οικονομικά προηγμένες χώρες (όπως η Γερμανία, η Γαλλία κλπ) που επί σειρά ετών αποτελούν την ατμομηχανή της Ευρωπαϊκής οικονομίας, βιώνουν την εκτεταμένη αυτή κρίση με σοβαρότατες συνέπειες κατ’ αρχήν ¨εσωτερικές¨ τους οικονομίες (εξαγωγές, υψηλά ελλείμματα, ανεργία, κλπ). Αυτό επηρεάζει άμεσα την δημοσιονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης (περικοπές σε ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και προγράμματα, πίεση των κρατών – μελών για λήψη σκληρών οικονομικών μέτρων, περικοπές των κοινωνικών δαπανών κ.α.). Σε αυτές τις συνθήκες ο Ευρωπαίος πολίτης βιώνει πέρα από τα άμεσα δυσμενή αποτελέσματα της κρίσης και μία μεγάλη ανασφάλεια για το εργασιακό του μέλλον και μια σειρά κεντημένων αλλά και κοινωνικών παροχών που σήμερα απολαμβάνει.
Οι πραγματικοί υπαίτιοι της κρίσης
Η ανασφάλεια των πολιτών εντείνεται από το γεγονός ότι στα κέντρα λήψης αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεχίζουν να κυριαρχούν οι δυνάμεις εκείνες που οδήγησαν σε αυτή την πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική κρίση. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η κρίση δεν αποτελεί φαινόμενο πολιτικά ουδέτερο. Έχει συγκεκριμένη και γνωστή ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα. Είναι κρίση που έχει υπογραφή, την υπογραφούν συγκεκριμένες νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις και πολιτικές που αποθέωναν την ελευθερία της αγοράς και την αυτορυθμιζόμενη υποτίθεται οικονομία, που απαξίωναν ισοπεδωτικά τον δημόσιο χώρο και λοιδορούσαν τον ρόλο του κράτους ως εκλεκτικού και εξισοροπιστικού μηχανισμού
Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι
Η κυριαρχία των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων (κυβερνούν τις 20 από τις 27 χώρες της Ε.Ε.) και τις απρόσωπης γραφειοκρατίας των Βρυξελών, δημιούργησαν όχι την Ευρώπη των πολιτών αλλά την Ευρώπη των αριθμών. Με μοναδικό στόχο την ευρωπαϊκή οικονομική ολοκλήρωση προώθησαν και εφάρμοσαν συντηρητικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές αποδίδοντας στην Ευρώπη τον μονοδιάστατο ρόλο του ελεγκτή των δημοσιονομικών μέτρων των οικονομιών των κρατών – μελών και του επιτηρητή που επιβάλει συνεχώς πρόσθετα μέτρα. Μέτρα που σήμερα κοινωνικοποιούν το κόστος και τις επιπτώσεις της κρίσης ενώ επί χρόνια ιδιωτικοποιούσαν την ανεξέλεγκτη συσσώρευση (υπέρ)κερδών. Σήμερα στο κρίσιμο σταυροδρόμι που οι λογικές των μονοδρόμων αποδείχτηκαν αδιέξοδες, που οι μύθοι για το ¨τέλος της ιστορίας¨ καταρρίφθηκαν, είναι η ώρα των αποφάσεων. Είναι η ώρα για τα μεγάλα όχι αλλά και για τα μεγάλα ναι. Γιατί προφανώς η λύση στο πρόβλημα είναι μία άλλη Ευρώπη και όχι η ισοπεδωτική άρνηση της Ευρωπαϊκής προοπτικής. Γιατί στις 7 Ιουνίου οι πολίτες της Ευρώπης έχουν την ευκαιρία αλλά και την ευθύνη όχι απλά να διατυπώσουν μια στείρα, ισοπεδωτική και αδιέξοδη άρνηση. Όχι μόνο την αντίθεση τους αλλά και την θέση τους.
Τι διεκδικούν οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές
Από τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στόχος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών ήταν η πλήρη πολιτική και κοινωνική σύγκλιση της Ευρώπης. Σήμερα που οι στόχοι της πολιτικής ενοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης , της κοινωνικής και περιφερειακής σύγκλισης, του εναλλακτικού προτύπου ανάπτυξης εξακολουθούν να είναι στόχοι μακρινοί, το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα προτάσσει:
Την Έξοδο από την Κρίση, με την τόνωση των Ευρωπαϊκών οικονομιών, με μέτρα μόνιμα και όχι σπασμωδικού χαρακτήρα σε προοδευτική κατεύθυνση όπως την αλλαγή στον τρόπο υπολογισμού και στο χρονικό περιθώριο προσαρμογής του ελλείμματος (εξαίρεση κοινωνικών δαπανών). Την
Πράσινη Ανάπτυξη, με τη συγκρότηση Ειδικού Χρηματοδοτικού Ταμείου που θα χρηματοδοτεί τα αναπτυξιακά προγράμματα τα οποία θα κινούνται στην λογική της πράσινης ανάπτυξης, δίνοντας κίνητρα σε μια νέα επιχειρηματικότητα και δημιουργώντας νέες θέσεις απασχόλησης στον Τομέα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, στην καινοτομία και στις νέες τεχνολογίες.
Την Κοινωνική Ευρώπη, με την ενίσχυση των δράσεων για την καταπολέμηση της φτώχιας και εγγυημένο εισόδημα με συγκεκριμένο κατώτατο μισθό, για κοινές προδιαγραφές στην δημόσια υγεία, παιδεία και πρόνοια, την ενίσχυση του δικαιώματος της διαβούλευσης των εργαζομένων ώστε να μπορούν να παρεμβαίνουν και να συμμετέχουν στον κοινωνικό διάλογο Ευρώπης – συνδικάτων - εργοδοτών, καθώς και κοινό πλαίσιο για την πρακτική των νέων ώστε να διασφαλίζεται προοπτική στους νέους επιστήμονες.
Την Κάλυψη του Δημοκρατικού Ελλείμματος, με την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών μέσα από διαδικασίες διαβούλευσης αλλά και στην λήψη των αποφάσεων (τοπικά – περιφερειακά δημοψηφίσματα), την αναβάθμιση του ρόλου των ευρωπαϊκών και των τοπικών κοινοβουλίων, την άμεση εκλογή του προέδρου της Ε.Ε. από τους πολίτες.
Το νέο Μάαστριχτ
Είναι σήμερα περισσότερο ώριμη από ποτέ η ανάγκη μιας νέας συνθήκης, ενός προοδευτικού Μάαστριχτ, το οποίο θα ξεφεύγει από την αντίληψη της επίτευξης μόνο μακροοικονομικών στόχων,αλλά θα υιοθετεί την θέσπιση μιας νέας ευρωπαϊκής χάρτας η οποία θα θέτει μετρήσιμους πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς στόχους για Κοινωνική Ευημερία και Συνοχή, την Πλήρη Εργασία και Απασχόληση, την Παιδεία κλπ. Σκοπός είναι να ολοκληρωθεί το μετέωρο για την ώρα βήμα της Λισσαβώνας, το οποίο προτάσσει μία Ευρωπαϊκή οικονομία βασισμένη στη γνώση, η οποία διαφυλάσσει το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο και εξασφαλίζει την προστασία του περιβάλλοντος.
Δημοψήφισμα λοιπόν!
Οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές καλούν τους πολίτες να αξιοποιήσουν τις Ευρωεκλογές ως ένα δημοψήφισμα το οποίο θα καταδικάσει τις συντηρητικές – νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκούνται εδώ χρόνια στους κόλπους της Ε.Ε. Είναι ένα δημοψήφισμα διλημματικού χαρακτήρα:
- Ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν την Ευρώπη της Αγοράς και σε αυτούς που ονειρεύονται μια Ευρώπη που προτάσσει τον Άνθρωπο και τις ανάγκες του.
- Ανάμεσα στην Ευρώπη της κοινωνικής αναλγησίας και στην Ευρώπη της Κοινωνικής Δικαιοσύνης και Αλληλεγγύης.
- Ανάμεσα στην Ευρώπη της υποβάθμισης του περιβάλλοντος και κατασπατάλησης των φυσικών πόρων και στην Ευρώπη της Πράσινης Ανάπτυξης και Αειφορίας.
- Ανάμεσα σε μια Ευρώπη απόμακρη για τον πολίτη και γραφειοκρατική και στην Ευρώπη της συμμετοχής και της διαβούλευσης.
