Αντί σήμερα να δείχνουμε τον Αντώνη Σαμαρά και τη Νέα Δημοκρατία ως δύναμη πολιτικής ανευθυνότητας και αστάθειας λόγω της βιασύνης του να γίνει υποτίθεται πρωθυπουργός, να επιτρέπουμε να δείχνουν εμάς, επειδή κάποιοι βιάζονται να γίνουν υποτίθεται αρχηγοί.
Αυτή η συζήτηση εκτός του ότι δεν αφορά τους πολίτες και την κοινωνία που έχουν άλλες αγωνίες και άλλες προτεραιότητες, με ικανοποίηση διαπιστώνω ότι δεν αφορά και ευτυχώς πολλούς και εδώ μέσα και είμαι ένας από αυτούς.
Τι μας αφορά όμως όλους, αν θέλουμε να αντιστοιχίσουμε τη δική μας στάση σήμερα με τις ανάγκες της χώρας και τις αγωνίες και απαιτήσεις των πολιτών; Μας αφορά να διασφαλίσουμε τη σταθερότητα της πορείας της χώρας.
Γι’αυτό πιστεύουμε αρκετοί ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να πάρει την πολιτική πρωτοβουλία να προτείνει την παράταση της κυβερνητικής θητείας μιας κυβέρνησης συνεργασίας, μιας κυβέρνησης ξανά ιστορικής ευθύνης, θα έλεγα και ιστορικής ανάγκης και αυτό όχι βέβαια επειδή δίνει διέξοδο στα διαδικαστικά μας κομματικά αδιέξοδα ούτε γιατί βέβαια κάποιοι από εμάς επιθυμούν να παρατείνουν την ούτως ή άλλως επώδυνη κυβερνητική τους θητεία αυτό το διάστημα.
Κι εδώ χρειάζεται προσοχή. Δεν εισηγείται κανείς ούτε καμιά θεσμική εκτροπή ούτε βέβαια καμία συμπεριφορά, όπως έσπευσε η Νέα Δημοκρατία δια του κυρίου Μιχελάκη, να χαρακτηρίσει ως «πολιτική απάτη». Υπήρξε υπό τα δεδομένα μιας συγκεκριμένης συγκυρίας τον προηγούμενο Νοέμβριο η συμφωνία τριών τότε κομμάτων να σχηματιστεί η κυβέρνηση Παπαδήμου με ένα πλαίσιο σκοπού, ρόλου με κατάληξη την προσφυγή στις εκλογές, όταν οι ανελαστικές προϋποθέσεις υλοποίησης της συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου θα είχαν εκπληρωθεί.
Αυτό όμως, σε καμία περίπτωση, κατά τη γνώμη μου, δεν απαγορεύει στο ΠΑΣΟΚ να αναλάβει την πολιτική πρωτοβουλία διατύπωσης μιας νέας πρότασης που θα απευθύνει στο σύνολο των κομμάτων για τη δημιουργία, προφανώς μίας άλλης σύνθεσης κυβερνητικού σχήματος υπό τον Λουκά Παπαδήμο, όπου η εκπροσώπηση των κομμάτων που θα συμμετέχουν θα είναι αναλογικότερη της κοινοβουλευτικής τους δύναμης, θα αφορά το σύνολο των κομμάτων, ακόμα κι εκείνων που είτε αποκλείστηκαν από τα βέτο στις συζητήσεις του Νοεμβρίου, είτε και άλλων που δίστασαν στις τότε συνθήκες να πάρουν την απόφαση συμμετοχής.
